Τα όρια στη συμπεριφορά των παιδιών: θετικοί τρόποι διαπαιδαγώγησης

Ανάμεσα την αυταρχική τιμωρία και την ανεξέλεγκτη επιτρεπτικότητα, υπάρχει και μία εναλλακτική λύση που είναι η λεγόμενη θετική πειθαρχία.

Περισσότερα...

Δεν θα είναι μικρά για πάντα

Μεγαλώνουν τόσο γρήγορα!! Αλλάζουν μέρα με τη μέρα, βδομάδα με τη βδομάδα, χρόνο με το χρόνο. Παρατηρώ την κορούλα μου που είναι πλέον δυόμιση ετών και διαπιστώνω πόσο πολύ έχει αλλάξει. Το φαφούτικο χαμόγελο αντικαταστάθηκε από ένα πλατύ κοριτσίστικο χαμόγελο. Οι μωρουδίστικες συλλαβές και οι ακαταλαβίστικες λεξούλες εξελίχτηκαν σε προτάσεις με νόημα. Στο ύψος είναι πλέον μισή από μένα! Και ναι είναι γεγονός! Το μικροσκοπικό, αδύναμο, πλήρως εξαρτημένο πλασματάκι έχει γίνει πλέον μια μικρή δεσποινίδα, που έχει άποψη, διεκδικεί και διαμορφώνει μέρα με τη μέρα την προσωπικότητά της.

Περισσότερα...

«Είσαι χαζό και δεν καταλαβαίνεις;» – μόλις διέλυσες το παιδί σου, και δεν το ξέρεις

Χρειάστηκαν πολλά χρόνια αυτοπαρατήρησης και αυτοανάλυσης για να συνειδητοποιήσω πως μερικά από τα «αρνητικά» χαρακτηριστικά μου, είχαν φυτρώσει μέσα μου ήδη στην παιδική ηλικία, από κουβέντες που είχαν ειπωθεί επιπόλαια και αστόχαστα από τη μητέρα ή από τον πατέρα μου, πάνω στο θυμό ή πάνω σε έναν καυγά. Επειδή αργούσα να ξυπνήσω, για παράδειγμα, τα πρωινά της Κυριακής, άκουγα συχνά πίσω από την πόρτα του εφηβικού μου δωματίου, τη μητέρα μου, ανάμεσα από τους ήχους της ηλεκτρικής σκούπας, να λέει:  «Έτσι όπως πας θα γίνεις τεμπέλα».

Περισσότερα...

Μια μαμά που μυρίζει Tide και μαλακτικό

Είμαι μαμά χειμερινού τύπου. Γιατί ήμουν και παιδί χειμερινού τύπου. Αγαπούσα τα φθινοπωρινά μεσημέρια. Έξω έβρεχε, πατούσα κίτρινα μουσκεμένα φύλλα, τα ρούχα μου βρεχόντουσαν καθώς γύριζα από το σχολείο, και ένιωθα σαν να γυρίζω από μία περιπέτεια, σαν να βγαίνω από παραμύθι με βρεγμένα δάση, με ξύλινα γεφυράκια και με λύκους να περιμένουν πίσω από τα δέντρα.

Περισσότερα...

Για σήμερα έχουμε μίσχους γουλιών και γκοτζιμπέρι – η μάνα έχει τη δική της υστερία!

«Το δείπνο σερβιρίστηκε! Οι κοτοκροκέτες είναι βιολογικές, από κοτόπουλα ελευθέρας βοσκής που τα ίδια μού είπαν ότι ήθελαν να πεθάνουν για να ταΐσουν τα παιδιά μου. Τα άλειψα με αλεύρι αμυγδάλου χωρίς γλουτένη και προβιοτικά πριν τα ψήσω σε ένα ταψάκι που είχα ψεκάσει ελαφρώς με λάδι καρύδας και πρωτόγαλα. Αυτές δεν είναι τηγανητές πατάτες, είναι μίσχοι γουλιών από τον κήπο μου, ελαφρώς τηγανισμένοι σε φιστικέλαιο από τις φιστικιές μου. Τα σέρβιρα σε δίσκο που κατασκευάσαμε με τα παιδιά μου το απόγευμα στο σαλόνι μας που δεν έχει τηλεόραση. Αυτά δεν είναι λεκέδες από λίπος, είναι τα δάκρυα χαράς του γιου μου. Είναι τόσο ευγνώμων για κάθε γεύμα. Μόλις τώρα μου είπε “μαμά, ευχαριστώ που μου χάρισες ζωή μέσω τοκετού στο σπίτι, όπως και γι’ αυτό το νόστιμο σπιτικό φαγητό. Σε αγαπώ, θεά”».

Περισσότερα...

Στο παιδί σου αξίζει ο καλύτερος εαυτός σου, όχι ό,τι έχει απομείνει από σένα!

Κουρασμένη από τη δουλειά, από μια σκληρή καθημερινότητα, τηλεφωνήματα, μια ζωή στη διεκπεραίωση «τι θα φτιάξω σήμερα για φαγητό;», «τα τζάμια είναι βρώμικα», «πρέπει να πληρώσω τη ΔΕΗ θα μας την κόψουν», «τον ΕΝΦΙΑ», «να περάσω από το σχολείο να ρωτήσω τους δασκάλους, Νοέμβρης μπαίνει και δεν τους έχω δει στο πρόσωπο»…

Περισσότερα...

Βρείτε μας στο facebook

SFbBox by psd to html